Σε προηγούμενα άρθρα μας επικεντρωθήκαμε στην αναγκαιότητα μιας σχεδιασμένης μαζικής δημιουργίας επιχειρήσεων νέων τεχνολογιών και καινοτομιών. Τα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οφέλη μιας τέτοιας προσπάθειας είναι αυτονόητα.
Πέρα όμως από τα αυτονόητα, είμαστε αναγκασμένοι να τονίσουμε ότι αυτό δεν μπορεί να είναι απλώς μια πολιτική επιλογή που θα μπορούσε και να μη γίνει. Στην πραγματικότητα είναι αναγκαστικό παράγωγο των νομοτελειών ανάπτυξης της οικονομικής δραστηριότητας κάθε χώρας που θέλει να προλάβει το τρένο της ανάπτυξης ,της ανταγωνιστικότητας και της παγκοσμιοποίησης. Πόσο μάλλον όταν διέρχεται κρίση. Αν βέβαια θέλουμε να μείνουμε ουρά και αιωνίως στο βάλτο της κρίσης, μπορούμε να επαναπαυθούμε στην αναπαραγωγή παραδοσιακών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, μέχρι τελικής πτώσης!
Με την ευκαιρία της επίσκεψης του κ. Πρωθυπουργού στην Κίνα, μαζί με δεκάδες επιχειρηματίες, καλό θα ήταν πέρα από άμεσες πολιτικές και οικονομικές συνομιλίες, να κάνουν και μια βόλτα από τα εκεί Επιμελητήρια ή από τον κρατικό οργανισμό σχεδιασμού οικονομικής ανάπτυξης και να δουν τις καλές πρακτικές που εφάρμοσαν οι κινέζοι για να φτάσουν σε αυτή την οικονομική απογείωση με άκρως ανταγωνιστικές τιμές και με πολύ προχωρημένη τεχνολογία παραγωγής.
Εκεί, πέρα από τις τεράστιες επενδύσεις, αναδύθηκε και τεράστιος αριθμός μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Επιχειρήσεων που παίζουν στα δάκτυλά τους τις νέες τεχνολογίες, τις χρησιμοποιούν στην παραγωγική δράση τους και είναι ικανές να ανταποκριθούν και σε διεθνή στάνταρ.
Στην ΕΕ επιλέχθηκε ο δρόμος της νεοφιλελεύθερης αντίληψης για την ανάπτυξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων μέσα από τους νόμους της αγοράς και του «ελεύθερου ανταγωνισμού». Παρεμβάσεις και προγράμματα γινόταν μόνο σε μικρές δόσεις και σε επιλεγμένους τομείς, ανεξαρτήτως των συγκριτικών πλεονεκτημάτων που είχε η χώρα.
Η πολιτική της ανάπτυξης δια του ανταγωνισμού, φαίνεται σωστή αλλά από άποψη πραγματικών αποτελεσμάτων μπορεί να αποβεί και καταστροφική. Και απέβη αφού οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αντί να εκσυγχρονιστούν αφέθηκαν εκτεθειμένες στον καταστροφικό ανταγωνισμό των μεγάλων πολυεθνικών που εκτός από την άλωση της αγοράς, έβγαλαν εκτός παραγωγής χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις που με άλλο πρόγραμμα θα μπορούσαν να παράξουν μεγάλο πλούτο για τη χώρα.
Οι θεωρητικοί της νεοφιλελεύθερης αντίληψης, βέβαια, είπαν ότι είναι καλό που «αντιπαραγωγικές επιχειρήσεις» δίνουν τη θέση τους σε πολυεθνικές, αλλά εμείς θα λέγαμε ότι η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση της αγοράς με διαδικασίες καταστροφής χρήσιμων επενδύσεων, είναι απλώς μια καταστροφή. Δεν είναι ανάγκη να επιχειρηματολογήσουμε σε αυτό.
Ας έρθουμε στο μοντέλο της Κίνας. Η Κίνα στοχεύοντας στη μελλοντική ανάπτυξη, επί δεκαετίες παράγει επιστήμονες υψηλής τεχνολογικής ειδίκευσης και έρευνας. Αυτοί αποτελούν, εκτός από το στελεχικό δυναμικό των τεράστιων επιχειρήσεων και τους δημιουργούς μικρομεσαίων επιχειρήσεων αλλά και ερευνητικών κέντρων. Μόνο στο Πανεπιστήμιο Τσίνχουα (Tsinghua University) σπουδάζουν 260.000 φοιτητές όλοι τεχνολογικής και ερευνητικής κατεύθυνσης! Φταστείτε τι γίνεται στα εκατοντάδες άλλα πανεπιστημιακά ιδρύματα.
Εκτός από αυτό, η Κίνα δεν δίστασε να σχεδιάσει κεντρικά και να επιδοτήσει τη δημιουργία μικρομεσαίων επιχειρήσεων με αποτέλεσμα να πλημμυρίσουν την άλλοτε έρημη μεσαία, ή ενδιάμεση παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών.
Τι θα κάνουμε στην Ελλάδα; Θα βλέπουμε τα τραίνα της Cosco να περνούν;
Έχουμε λίγα εργαλεία στα χέρια μας για δημιουργία φυτωρίων μικρομεσαίων επιχειρήσεων νέας τεχνολογίας. Μπορούμε όμως να σχεδιάσουμε και φυτώρια, και υποδομές, και ερευνητικά κέντρα και μοντέλα επιχειρήσεων.
Έχουμε ήδη το δίκτυο των επιμελητηρίων, τα οποία με αλλαγή της πολιτικής τους αντιμετώπισης μπορούν να αναλάβουν τεράστιο έργο. Τα επιμελητήρια δεν είναι, όπως τα εξανάγκασαν οι κυβερνήσεις που τα υποτιμούν να γίνουν, κάτι σαν συνδικαλιστικά διεκδικητικά όργανα. Για τη δουλειά αυτή υπάρχουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που μπορούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Τα επιμελήτρια είναι για να συμμετέχουν ενεργά στο σχεδιασμό και την υλοποίηση οικονομικών και επιχειρηματικών σχεδίων.
Σύμφωνα με το ν. 2081/92, «σκοπός των Επιμελητηρίων, μέσα στα όρια της περιφέρειάς τους, είναι η προστασία και η ανάπτυξη του εμπορίου, της βιομηχανίας, της βιοτεχνίας, των επαγγελμάτων, του τομέα παροχής υπηρεσιών και των εξαγωγών, σύμφωνα με τα συμφέροντα και τους στόχους της εθνικής οικονομίας, για την ανάπτυξη και την πρόοδο αυτής. Η παροχή προς την Πολιτεία γνωμοδοτικών εισηγήσεων για κάθε οικονομικό θέμα, περιλαμβανομένων και των σχετικών νομοσχεδίων, με γνώμονα πάντοτε την οικονομική ανάπτυξη της περιφέρειάς τους και την εξυπηρέτηση του γενικότερου συμφέροντος της εθνικής οικονομίας. Η παροχή στα μέλη τους και σε κάθε ενδιαφερόμενο γνωμοδοτικών εισηγήσεων και πληροφοριών για κάθε οικονομικό θέμα».
Αν αυτές οι αρμοδιότητες συνοδευτούν από μερικές τροποποιήσεις στην κατεύθυνση ανάληψης πραγματικού έργου υλοποίησης προγραμμάτων ερευνών, ανάπτυξης, επαγγελματικής κατάρτισης και διαχείρισης επιχειρηματικών υποδομών, όπως η ηλεκτρονική επιχειρηματική διακυβέρνηση, τότε θα έχουν φτάσει τυπικά τα πρωτοπόρα ευρωπαϊκά επιμελητήρια και αυτό που θα μείνει θα είναι η έναρξη μια νέας εποχής και νέου αναπτυξιακού ρόλου για τον επιμελητηριακό θεσμό.
Σήμερα τα περισσότερα επιμελητήρια είναι μικρά και χωρίς δυνατότητα πραγματικών δράσεων. Η αλλαγή στο θεσμό μαζί με την οικονομική ενίσχυση και τη διασύνδεση όλων των επιμελητηρίων με την επιχειρηματική ηλεκτρονική διακυβέρνηση θα τα αναβαθμίσει και θα δώσει τη δυνατότητα να αλληλοσυμπληρώνονται σε υψηλού επιπέδου δράσεις και λειτουργίες.
Εδώ λοιπόν θα λέγαμε εμείς: τα επιμελητήρια θέλουν, η κυβέρνηση θέλει; Ίδωμεν.
Σίγμα Βήτα