Άρθρο. Παρεμποδίζεται η προσφυγή κατά της υπερφορολόγησης

 

• Έχουν τεθεί εμπόδια που ισοδυναμούν με απαγόρευση προσφυγής  στη δικαιοσύνη

 

Μια μελέτη του δικηγόρου κ. Αλαμπάση Θανάση με τίτλο "Παράνομη υπερφορολόγηση: Στέρηση της Ιδιοκτησίας και Στέρηση ταυτόχρονα του Δικαιώματος της Δικαστικής Προστασίας…"  που ευγενώς παραχώρησε για δημοσίευση στο www.eea.gr αποκαλύπτει όχι μόνο το χάος της υπερφορολόγησης των πολιτών αλλά και τους μεγάλους κινδύνους που αυτή επιφέρει στην ιδιοκτησία, στην συνοχή της κοινωνίας και στην ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας.

 

Εκείνο όμως που έχει πρακτική σημασία από τη μελέτη αυτή είναι τα μεγάλα εμπόδια που τίθενται από τη νομοθεσία στην προσφυγή στη δικαιοσύνη από πλευρά πολιτών. Εμπόδια που ισοδυναμούν με απαγόρευση λειτουργίας του δικαίου και τελικά στην απονομή της ίδια της δικαιοσύνης όπως πχ η υποχρέωση προκαταβολής του 50% της οφειλής για προσφυγή και καταβολής του 100% της οφειλής, για την αμφισβήτηση μιας φορολογικής πράξης σε δεύτερο βαθμό.

 

Δείτε ολόκληρη τη μελέτη εδώ

 

Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα από τη μελέτη που δείχνουν το περιεχόμενό της:

Παράνομη υπερφορολόγηση: Στέρηση της Ιδιοκτησίας και Στέρηση ταυτόχρονα του Δικαιώματος της Δικαστικής Προστασίας, από τα άρθρα 34 και 22 παρ. 3 του ν. 3900/2010 και υποπαράγραφος Α.5  Σκληρή καταπίεση με παράνομη υπερφορολόγηση.

21 φόροι σε 6 μήνες για κάθε οικογένεια! 100% πάνω οι αντικειμενικές στις λαϊκές περιοχές! Η Δάφνη έγινε πιο ακριβή από την Εκάλη… Στις επονομαζόμενες «λαϊκές» και «υποβαθμισμένες περιοχές» (Περιστέρι, Αιγάλεω, Αγιος Δημήτριος, Πέραμα, Νίκαια, Δραπετσώνα, Καλλιθέα κ.ά.) οι τιμές της Εφορίας αυξήθηκαν κατά 100%! Εξοντωτικά τεκμήρια διαβίωσης.

Γυναίκα διαζευγμένη με ένα ανήλικο τέκνο, πάμφτωχη κυριολεκτικά, με ετήσιο πραγματικό εισόδημα 4.500 ευρώ, με ένα σπίτι 90 τ.μ στα Σεπόλια (από γονική παροχή πριν από 30 χρόνια) και ένα ταπεινό αυτοκινητάκι (που το πληρώνει κάθε μήνα με δόσεις), καλείται με βάση εξοντωτικά τεκμήρια διαβίωσης να πληρώσει ετήσιο φόρο εισοδήματος ύψους 2.800 ευρώ!!!

Καμία δημόσια συζήτηση για την άνευ προηγουμένου απρόοπτη μεταβολή των συνθηκών, για το υποχρεωτικό από το εθνικό, το ενωσιακό και το διεθνές δίκαιο, κούρεμα των δανείων που οι πολίτες οφείλουν στις τράπεζες, οι οποίες ανακεφαλαιωθήκαν με χρήματα που αναδέχθηκαν υποχρεωτικά ως Χρέος οι πολίτες.

Κατασχέσεις, πλειστηριασμούς και πρόστιμα που θα κυμαίνονται από 300 έως 2.000 ευρώ για την καθυστέρηση εξόφλησης φόρων άνω των 30 ημερών, σύμφωνα με τον νέο Κώδικα Φορολογικών Διαδικασιών. Τη στιγμή που το 27,7% των Ελλήνων βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Όταν η Ελλάδα είναι η δεύτερη σε φτώχεια χώρα της Ευρώπης με το ποσοστό της γενικής ανεργίας να έχει διαμορφωθεί σταθερά άνω του 28% και πάνω από 55% για τους νέους. Όταν για μισθωτούς και συνταξιούχους σημειώθηκε το 2012, μείωση εισοδήματος 18% και αύξηση φόρων 52% (…) η πρόβλεψη του άρθρου 70 Β παρ. 4 σύμφωνα με την οποία για την αναστολή εκτέλεσης της βεβαίωσης του 50% του αμφισβητούμενου ποσού της πράξης που βεβαιώνεται και καταβάλλεται στη φορολογική αρχή άμεσα με την άσκηση της ενδικοφανούς προσφυγής, για την «εκδίκαση» της οποίας η αρμοδιότητα ανήκει πλέον αποκλειστικά στην Υπηρεσία Εσωτερικής Επανεξέτασης η οποία αποφαίνεται σε περιπτώσεις επίκλησης από το φορολογούμενο "ανεπανόρθωτης βλάβης", είναι προφανές ότι υπερβαίνει τα όρια εκείνα, πέραν των οποίων επάγονται την άμεση ή έμμεση κατάλυση του προστατευομένου από τις ανωτέρω διατάξεις ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας, διότι για την εκδίκαση της αίτησης αναστολής αρμόδια ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ πλέον αμερόληπτα και νομίμως λειτουργούντα δικαστήρια, τα οποία να αποφασίζουν επί των αμφισβητήσεων και επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων φορολογικής φύσεως, αλλά η Υπηρεσία Εσωτερικής Επανεξέτασης που συγκροτείται από υπαλλήλους του ΥΠΟΙΚ, με αποτέλεσμα οι συνέπειες που επισύρει η παράβαση αυτή να είναι υπέρμετρες, σε σημείο ώστε να αναιρούν το ατομικό δικαίωμα στην ιδιοκτησία.

(…) Περαιτέρω, (σ.σ. οι κυρώσεις και τα μέτρα) αντιβαίνουν στην αρχή της αναλογικότητας, διότι η προβλεπόμενη από το νόμο Κύρωση της αφαίρεσης της ιδιοκτησίας με στέρηση ταυτόχρονα του δικαιώματος της δικαστικής προστασίας, είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση δυσανάλογη προς την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος και ειδικότερα δυσανάλογη προς την «ανάγκη» για γρήγορη εισροή των βεβαιωμένων φόρων στο δημόσιο ταμείο.

Η αφαίρεση της ιδιοκτησίας με στέρηση ταυτόχρονα του δικαιώματος της δικαστικής προστασίας κατά το ισόποσο του ΣΥΝΟΛΟΥ της απαίτησης της φορολογικής αρχής έναντι του φορολογούμενου, η οποία (απαίτηση), δύναται όχι απλώς να είναι εσφαλμένη, αλλά και καταφανώς παράνομη ή και σκόπιμη, ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ με την ρύθμιση της παρ. 3 του άρθρου 22 του ν. 3900/2010 που προβλέπει ότι ο φορολογούμενος οφείλει να καταβάλει το υπόλοιπο 50% του οφειλόμενου κατά την πρωτόδικη απόφαση φόρου, διότι άλλως η ασκηθείσα έφεση είναι απαράδεκτη.

Σε κατακλείδα, η κατάσταση που δημιουργείται από τη θέσπιση και ακώλυτη εφαρμογή των άρθρων 34 και 22 παρ. 3 του ν. 3900/2010 και της υποπαραγράφου Α.5 του ν. 4152/2013 με υποχρέωση καταβολής ποσοστού 100% της οφειλής, για την αμφισβήτηση μιας φορολογικής πράξης, τέλους ή προστίμου, το οποίο δύναται, όχι απλώς να είναι εσφαλμένο, αλλά και καταφανώς παράνομο ή και σκόπιμο, ήτοι του ΣΥΝΟΛΟΥ ΤΗΣ ΟΦΕΙΛΗΣ μέχρι και το χρόνο δημοσίευσης της πρωτόδικης απόφασης επί τυχόν προσφυγής στα διοικητικά δικαστήρια [50% άμεσα κατά την έκδοση της δυσμενούς πράξης κατά του φορολογούμενου + 50% με την δημοσίευση της απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου αν ασκηθεί προσφυγή = 100% βεβαίωση με ταυτόχρονη υποχρέωση καταβολής της αμφισβητούμενης οφειλής] και μάλιστα α) ΔΙΧΩΣ να διασφαλίζεται το συνταγματικά κατοχυρωμένο από το άρθρο 20 παρ. 2 του Συντάγματος δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης, β) ΔΙΧΩΣ καμία πρακτικά πιθανότητα χορήγησης αναστολής [αφού η «εκδίκαση» της σχετικής αίτησης δεν ανήκει πλέον στην αρμοδιότητα των αμερόληπτων και νομίμως λειτουργούντων Διοικητικών Δικαστηρίων, αλλά στην Υπηρεσία Εσωτερικής Επανεξέτασης στην οποία ως εισηγητές ορίζονται υπάλληλοι του ΥΠΟΙΚ που ΔΕΝ διαθέτουν νομικές γνώσεις], γ) ΔΙΧΩΣ τη δυνατότητα αναστολής της απόφασης που εξέδωσε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και άρα στέρηση του δικαιώματος του φορολογούμενου να εκθέσει τα παράπονά του στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο (αν αδυνατεί -που αδυνατεί- να καταβάλει το 50% του οφειλόμενου κατά την πρωτόδικη απόφαση φόρου, έχοντας ήδη καταβάλει το υπόλοιπο 50% του αμφισβητούμενου ποσού της πράξης που βεβαιώθηκε και καταβλήθηκε στη φορολογική αρχή ΑΜΕΣΑ κατά την έκδοση της πράξης), λόγω έλλειψης σήμερα «πάγιας νομολογίας» την οποία το ΣτΕ έθεσε ως βασική προϋπόθεση για την πιθανολόγηση τυχόν ευδοκίμησης της προσφυγής, συνιστούν ευθεία και κραυγαλέα παραβίαση του άρθρου 20 παρ.1 του Συντάγματος, καθώς και του άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών που διασφαλίζει για όλα τα πρόσωπα το δικαίωμα δικαστικής προστασίας, πρόσθετα δε, του άρθρου 17 παρ. 2 του Συντάγματος, καθώς και του άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της από 4.11.1950 Ευρωπαϊκής σύμβασης για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου (ΕΣΔΑ) που διασφαλίζει για όλα τα πρόσωπα το δικαίωμα στην ιδιοκτησία.