Για πολλά χρόνια ο δημόσιος διάλογος γύρω από την οικονομία μοιάζει να παραβλέπει έναν από τους σημαντικότερους της παράγοντες, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Παρότι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της παραγωγής, της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής, η συμβολή τους δεν αποτυπώνεται στις πολιτικές στήριξης με την ένταση που θα έπρεπε. Χωρίς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν μπορεί να υπάρξει σταθερή ανάπτυξη. Είναι εκείνες που προσφέρουν δουλειές, καινοτόμες ιδέες και στήριξη στην τοπική κοινωνία. Παρ’ όλα αυτά, συχνά εξακολουθούν να θεωρούνται «επισφαλείς» αντί να αντιμετωπίζονται ως βασικός μοχλός οικονομικής προόδου. Η συγκυρία για νοικοκυριά και επιχειρήσεις θυμίζει έντονα παλιότερες περιόδους κρίσης: ακρίβεια σε βασικά αγαθά, μείωση κατανάλωσης, ακριβότερη ενέργεια και στέγαση, περιορισμένες επενδύσεις. Και σαν να μην έφταναν αυτά, οι επιχειρήσεις συναντούν έναν ακόμα «τοίχο». Τη δυσκολία πρόσβασης σε ρευστότητα. Παρά τα μικρά βήματα βελτίωσης, τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Σχεδόν μία στις τέσσερις αιτήσεις δανείων απορρίπτεται, ποσοστό υπερδιπλάσιο από τον μέσο όρο της Ευρώπης. Οι λόγοι είναι γνωστοί: υψηλά επιτόκια, σκληροί όροι εξασφαλίσεων, μεγάλος αριθμός απορρίψεων και το διαρκές «χρηματοδοτικό κενό» που αφήνει πολλές μικρές επιχειρήσεις εκτός τραπεζικού συστήματος. Το αποτέλεσμα είναι στασιμότητα στις επενδύσεις, μειωμένη ανταγωνιστικότητα και χαμένες θέσεις εργασίας. Έτσι, δημιουργείται ένα επιχειρηματικό περιβάλλον δύο ταχυτήτων: από τη μία πλευρά οι μεγάλες εταιρείες που έχουν την οικονομική ευχέρεια να επενδύουν, κι από την άλλη οι πολύ μικρές, μικρές και μεσαίες που προσπαθούν καθημερινά να επιβιώσουν. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν διεκδικούν ειδική μεταχείριση. Απαιτούν όμως δίκαιους όρους συμμετοχής. Τι μπορεί να γίνει;
- Να μειωθεί το κόστος δανεισμού μέσω στοχευμένων εργαλείων και εγγυήσεων.
- Να απλοποιηθούν οι τραπεζικές διαδικασίες και να εξηγούνται με σαφήνεια οι λόγοι απόρριψης.
- Να υπάρξει μεγαλύτερη ευελιξία στις εξασφαλίσεις, ειδικά για τις πολύ μικρές επιχειρήσεις.
- Να κατευθυνθούν πιο στοχευμένα οι ευρωπαϊκοί πόροι, με ταχύτερη αξιοποίηση υπέρ των μικρών.
- Να συνεργαστούν κράτος, τράπεζες και Επιμελητήρια ώστε να σχεδιαστούν μοντέλα δανειοδότησης που λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο τα οικονομικά στοιχεία, αλλά και το κοινωνικό αποτύπωμα.