Γράφει ο Γιώργος Παππούς, δημοσιογράφος, συνεργάτης Ε.Ε.Α.
Βλέπουμε και διαβάζουμε για αλλαγή προσανατολισμού της ελληνικής οικονομίας, για εξωστρέφεια, για επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες, για νέα κι έξυπνα χρηματοδοτικά «εργαλεία», για προώθηση της καινοτομίας, για προσέλκυση ξένων επενδύσεων σε νέα πεδία, για αλλαγή σελίδας, για… για… για…
Τα στοιχεία του Ε.Ε.Α. είναι αποκαλυπτικά κι επιβεβαιώνουν την αίσθηση ότι όλα τα παραπάνω ακούγονται- και είναι- ευχάριστα, αλλά επί του παρόντος δεν επιβεβαιώνονται ούτε κατ’ ελάχιστον. Κοινώς, το αναπτυξιακό μοντέλο παραμένει στην ίδια λογική.
Ας δούμε τι ακριβώς δείχνουν τα στοιχεία αυτά. Με τη συμπλήρωση του 9μήνου, οι εγγραφές νέων επιχειρήσεων στα μητρώα του Ε.Ε.Α. έφτασαν στις 3.364 και με εξαίρεση τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο, καταγράφεται αύξηση σε σχέση με πέρσι. Τι δείχνει, όμως η ποιοτική ανάλυση αυτών των εγγραφών; Ότι σχεδόν οι μισές από αυτές τις εγγραφές αφορούν σε δραστηριότητες κάθε άλλο παρά καινοτόμες.
Συγκεκριμένα, οι 874 αφορούν σε δραστηριότητες εστίασης και άλλες 692 σε επιχειρήσεις του λιανικού εμπορίου. Θα πει κανείς, «και είναι κακό αυτό;». Πριν απαντήσει κανείς, θα πρέπει να ανατρέξει στα στοιχεία των διαγραφών, στο ίδιο χρονικό διάστημα. Συνολικά, οι διαγραφές έφτασαν στις 2.044. Σε ποιες δραστηριότητες παρατηρείται το μεγαλύτερο ποσοστό διαγραφών; Στο λιανεμπόριο (627) και στην εστίαση (574).
Τι σημαίνουν πρακτικά αυτά τα ευρήματα; Ότι όσο πιο εύκολα ανοίγει κανείς π.χ. ένα καφέ ή ένα mini market, τόσο εύκολα μπορεί να το κλείσει. Μια πρώτη ανάλυση είναι ότι η εικόνα αυτή μαρτυρά μια αμηχανία στον προσανατολισμό, νέων αλλά και παλιών επιχειρηματιών. Πού οφείλεται αυτή η αμηχανία; Δεν είναι μόνο η «εύκολη λύση», όπως υποστηρίζουν πολλοί, δηλαδή η προσδοκία να αποσπάσει κανείς ένα έστω μικρό μερίδιο από την πίτα αυτής της αγοράς, ειδικά σε κεντρικά σημεία.
Είναι κυρίως η απουσία υπαρκτών χρηματοδοτικών «εργαλείων», η αδυναμία χρηματοδότησης καινοτόμων ιδεών από το τραπεζικό σύστημα, που «καθηλώνει» όχι μόνο την έμπνευση αλλά και την υλοποίηση επιχειρηματικών σχεδίων σε διαφορετικά πεδία της οικονομίας. Αν προσθέσει κανείς στην εξίσωση και τη «θολούρα» στο ισχύον νομικό πλαίσιο, που ξεκινά από την αδειοδότηση και φτάνει ως τη φορολόγηση παραγωγικών δραστηριοτήτων, αντιλαμβάνεται γιατί μένουμε «κολλημένοι» σε επιχειρηματικές επιλογές της προηγούμενης 15ετίας…