Πέρασε σχεδόν ένας αιώνας -98 χρόνια για την ακρίβεια- από τότε που γράφτηκε μια από τις σημαντικότερες σελίδες στην ιστορία του Επαγγελµατοβιοτεχνικού κινήματος.
Η πανεπαγγελματική απεργία της 10ης Μαρτίου 1927 αποτέλεσε την αφορμή για να τεθούν µε πρωτοφανή δυναμισμό επί τάπητος σημαντικά ζητήματα της τάξης των επαγγελµατοβιοτεχνών και ορόσημο για τους μελλοντικούς αγώνες τους.
Το σημαντικότερο ζήτημα της εποχής ήταν αυτό της επαγγελματικής στέγης. Η Οικουμενική Κυβέρνηση Ζαΐμη , κάτω απ’ την πίεση των ιδιοκτητών, επεξεργαζόταν ένα νέο σχέδιο ενοικιοστασίου που προέβλεπε αύξηση των ενοικίων καταστημάτων στο 16πλάσιο, μεθοδεύοντας μάλιστα την έκδοσή του, χωρίς να προηγηθεί συζήτηση στη Βουλή.
Με πρωτοβουλία του πρόεδρου της ΓΣΕΒΕ (μετέπειτα ΓΣΕΒΕΕ), Κωνσταντίνου Κυπαρισσιώτη, οργανώθηκε στην Αθήνα, μεταξύ 13-18 Φεβρουαρίου 1927 το Α΄ Πανεπαγγελµατικό Συνέδριο, στο οποίο συμμετείχαν 200 επαγγελματικές και βιοτεχνικές οργανώσεις από όλη την επικράτεια, µε κύρια θέματα το Ενοικιοστάσιο, το Επαγγελματικό Κοινοβούλιο, τη Επαγγελματική Εκπαίδευση, το στεγαστικό πρόβλημα των προσφύγων, την Επιμελητηριακή και Συνεταιριστική Νομοθεσία, την αισχροκέρδεια, τις συμβάσεις με ξένες μονοπωλιακές εταιρείες κ.ά.
Η εκτελεστική επιτροπή του Συνεδρίου σε συνεργασία µε το κεντρικό Διοικητικό Συμβούλιο της Γ.Σ.Ε.Β.Ε. ανέλαβε να διαπραγματευτεί την ευνοϊκή επίλυση των ζητημάτων της τάξης, συνάντησε όμως την άρνηση της Οικουμενικής κυβέρνησης Ζαΐµη.
Μετά από σύσκεψη των βιοτεχνικών οργανώσεων Αθηνών και Πειραιά που οργανώθηκε την 1η Μαρτίου, η συντριπτική πλειοψηφία κατέληξε ότι χρειάζονταν πλέον δραστικά μέτρα, για την απόσπαση παραχωρήσεων, δηλαδή η κάθοδος σε απεργιακό αγώνα. Συντονιστικό ρόλο ανέλαβε η Γενική Συνομοσπονδία.
Ήταν η πρώτη φορά που οργανωνόταν μια τέτοιας κλίμακας διεκδικητική κινητοποίηση εκ μέρους επαγγελματοβιοτεχνών.
Οι δυνάμεις ασφαλείας είχαν πιάσει επίκαιρες θέσεις προστατεύοντας τα επιταγμένα καταστήματα και τους απεργοσπάστες «νοµιµόφρονες». Παρ’ όλα αυτά, η πλειονότητα των καταστημάτων σε Αθήνα, Πειραιά και συνοικισμούς παρέμειναν κλειστά.
Η κυβέρνηση είχε αναπτύξει όλη τη δύναμη της έφιππης και πεζής χωροφυλακής, της πυροσβεστικής και της αστυνομίας στην πρωτεύουσα, συνεπικουρουμένων από ένα τάγμα πεζικού.
Ο τραγικός απολογισμός των γεγονότων ήταν τρεις νεκροί και έντεκα τραυματίες! Νεκροί έπεσαν οι υποδηματοποιοί Γεώργιος Γεράλδης και Μιχάλης Κοντός, ενώ την επόμενη απεβίωσε ο σοβαρά τραυματίας υδραυλικός Κόδρος Μπενούκας.
Οι πρώτοι νεκροί στη συνδικαλιστική ιστορία των επαγγελματοβιοτεχνών, έπεσαν στην οδό Πανεπιστημίου, στο ύψος του οποίου σήμερα έχει έδρα το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών. Σε αυτό το σημείο έχει ανεγερθεί πλέον ένα μνημείο που διατηρεί τη μνήμη ζωντανή .
Η 10η Μαρτίου του 1927 αποτέλεσε ιστορική επέτειο κατά την οποία, τουλάχιστον μέχρι τη μεταξική δικτατορία, αποτιόταν φόρος τιμής στους νεκρούς αγωνιστές. Το ματωμένο λάβαρο της συγκέντρωσης φυλασσόταν από τις επαγγελματικές οργανώσεις της Αθήνας ως κειμήλιο.