Ιστορικό Λεύκωμα: "100 χρόνια Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών 1925-2025"

Από το Χειρόγραφο στην Τεχνητή Νοημοσύνη
Μια ιστορία τιμής για Επαγγελματίες Βιοτέχνες και Εμπόρους, μέλη του Ε.Ε.Α.

Το λεύκωμα για τα 100 χρόνια του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών (Ε.Ε.Α.) αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής στους Επαγγελματίες Βιοτέχνες και Εμπόρους (ΕΒΕ) που αγωνίστηκαν στις γραμμές του από την ίδρυσή του, το 1925, ως ενιαίο Επαγγελματικό Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Αθηνών και σε συνέχεια, από το 1940, ως αμιγές Επαγγελματικό.

Οι σκοποί και ο ρόλος του Ε.Ε.Α. είναι από την ίδρυσή του ίδιοι: η παροχή υπηρεσιών στις επιχειρήσεις, στην οικονομία και στην κοινωνία από θέση επισήμου συμβούλου της Πολιτείας.

Ο επιμελητηριακός θεσμός είναι μια κατάκτηση της κοινωνίας μας, δεδομένου ότι τα επιμελητήρια οφείλουν να εκφράζουν τα γενικά και ειδικά συμφέροντα των επιχειρηματιών – μελών τους και ταυτόχρονα να συμβουλεύουν και να παρεμβαίνουν στην Πολιτεία για τις πολιτικές ανάπτυξης με κοινωνική διάσταση και ταυτόχρονη συμμετοχή των επιχειρήσεων για τις οποίες οφείλει να νομοθετεί με γνώμονα την ανάπτυξη τους.

Σήμερα το Ε.Ε.Α. έχει αναπτύξει δεκάδες ανταποδοτικές υπηρεσίες προς τα μέλη και γενικά προς κάθε ενδιαφερόμενο. Παράλληλα συγχρονίστηκε με το επίπεδο των ευρωπαϊκών επιμελητηρίων εισάγοντας νέες τεχνολογίες και υπηρεσίες στα μέλη, ενώ άνοιξε τον δρόμο για να περάσει σε λειτουργίες τεχνητής νοημοσύνης.

Από τις γραμμές του Επιμελητηρίου πέρασαν εκατοντάδες χιλιάδες μέλη και από τα διοικητικά του όργανα χιλιάδες πρωτοπόροι μαχητές των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αφήνοντας πλούσια κληρονομιά στους νεότερους να συνεχίσουν την ίδια πορεία.

Περάσαμε και δύσκολες εποχές. Εποχές κρίσεων, εποχές γκρίζες, εποχές καταστροφικών γεγονότων. Παρόλα αυτά το Ε.Ε.Α. επιβίωσε κάθε δυσκολίας και φτάσαμε στη σημερινή εποχή.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε ότι τα μέλη και στελέχη του επιμελητηρίου ήταν κατά κανόνα και πρωτοπόρα μέλη στο συνδικαλιστικό κίνημα των Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και των «μικρών» Εμπόρων. Επιμελητηριακός θεσμός και συνδικαλιστικό κίνημα ήταν δύο παράλληλες δομικές οντότητες με διακριτούς και αλληλοσυμπληρούμενους ρόλους στην ελληνική κοινωνία. Το συνδικαλιστικό κίνημα διεκδικούσε και με τη σειρά του το Επιμελητήριο τεκμηρίωνε και εισηγούνταν στην Πολιτεία. Η συναδελφική πορεία και συνεργασία συνεχίζεται αδιαλείπτως μέχρι σήμερα.

100 χρόνια ΕΕΑ. Από το χειρόγραφο στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Κλείσαμε αισίως, ως Επιμελητήριο, 100 χρόνια ύπαρξης και λειτουργίας! 100 χρόνια στην υπηρεσία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, των ελεύθερων επαγγελματιών, των εμπόρων, των αυτοαπασχολούμενων. Δεν είμαστε σπορά της τύχης, είμαστε τέκνο της ανάγκης. Το επιμελητήριό μας είναι η συνέχεια του θεσμού των Επιμελητών της αρχαίας Ελλάδας, οι οποίοι είχαν τα ίδια σημερινά, δικά μας καθήκοντα: Την ανάπτυξη με εύρυθμη λειτουργία της οικονομίας, της αγοράς, των επιχειρήσεων και με στόχο τη βιωσιμότητα και τη συνοχής της κοινωνίας. Η ιστορία μας είναι συνυφασμένη με την ιστορία της χώρας, του λαού και των επιχειρήσεων. Σάρκα από τη σάρκα τους, πορεύτηκε σε δύσκολες εποχές στηρίζοντας τις επιχειρήσεις. Οφείλουμε πολλά σε εκείνους που ξεκίνησαν. Οφείλουμε πολλά και σε όσους κράτησαν με ανιδιοτέλεια ψηλά τον θεσμό. Με αυτούς φτάσαμε στο 2025! Από το χειρόγραφο στην τεχνητή νοημοσύνη! Πορευόμαστε στο μέλλον με έμφαση στη διαλεκτική αλληλεπίδραση επιχειρήσεων, επιστήμης τεχνολογίας.

Θα τα καταφέρουμε.

Γιάννης Χατζηθεοδοσίου

Πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθήνας

Επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Πειραιώς και του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Σημαντικές επισημάνσεις:

Από τους αρχαίους Επιμελητές στα Επιμελητήρια σ. 15
Η μεσαία τάξη και η εξέγερση του Στρατιωτικού Συνδέσμου το 1909 στο Γουδή, σ.29
Η ίδρυση του Ε.Ε.Α. σ. 40
Η «Ματωμένη Πέμπτη» των μικρομεσαίων, 10 Μαρτίου 1927 σ. 52
Η εποχή των διωγμών: «Κτίσατε Γαύδους»! σ. 76
Κατοχή 1941-1944. Σελίδες από την άγνωστη αλλά σπουδαία δράση του Ε.Ε.Α. στην Εθνική Αντίσταση -Τιμή στους πεσόντες επαγγελματοβιοτέχνες και εμπόρους, σ. 100-125
Πολιτική και μεσαία τάξη. σ. 68-72 & 152-153
Το Ε.Ε.Α. στην εποχή της κρίσης και των νέων τεχνολογιών, σ. 212-300