- Ν. Κογιουμτσής: Μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε ασφυξία από τις υπέρογκες αυξήσεις ενοικίων και το αυξημένο λειτουργικό κόστος.
- Σύμφωνα με το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών, το λειτουργικό κόστος αυξήθηκε έως 37,5% τα τελευταία χρόνια.
- Αυξήσεις εμπορικών μισθώσεων ακόμη και σε ασθενέστερες αγορές, με επιχειρήσεις ανίκανες να μετακυλήσουν το κόστος.
- Αντίφαση πολιτείας: δημόσιες μισθώσεις έως 27 έτη, ενώ ιδιωτικές επαγγελματικές μισθώσεις μόλις τριετίας.
- Επαναφορά εννεαετούς διάρκειας ως «χρυσή τομή» για σταθερότητα και μόνιμο πλαίσιο, ενώ το προσωρινό πλαφόν 3% ανακουφίζει περιορισμένα.
Άρθρο του Αντιπροέδρου του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών και του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών, Νίκου Κογιουμτσή, στην κυριακάτικη εφημερίδα Kontra News.
H αγορά επαγγελματικής στέγης εξελίσσεται πλέον σε έναν από τους σοβαρότερους παράγοντες πίεσης για τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Την ώρα που οι επιχειρήσεις προσπαθούν να σταθούν όρθιες απέναντι στη διαρκή αύξηση του ενεργειακού κόστους, των πρώτων υλών, των ασφαλιστικών και φορολογικών υποχρεώσεων, έρχεται να προστεθεί και ένα ακόμη ασφυκτικό βάρος: οι υπέρογκες αυξήσεις στις επαγγελματικές μισθώσεις.
Σύμφωνα με τα στοιχεία και τις παρεμβάσεις του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, το συνολικό λειτουργικό κόστος πολλών επιχειρήσεων έχει αυξηθεί έως και κατά 37,5% τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για μία εκρηκτική μεταβολή , η οποία δεν αφήνει κανένα περιθώριο εφησυχασμού. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, καλούνται να λειτουργήσουν μέσα σε ένα περιβάλλον συνεχούς αβεβαιότητας, όπου τα έξοδα αυξάνονται με πολύ ταχύτερο ρυθμό από τον κύκλο εργασιών τους.
Εμπορικές μισθώσεις
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η κατάσταση στις εμπορικές μισθώσεις. Σε πολλές περιοχές της χώρας, ακόμη και σε εμπορικά ασθενέστερες αγορές, καταγράφονται αυξήσεις ενοικίων σε διψήφια ποσοστά. Σε κεντρικούς εμπορικούς δρόμους οι αυξήσεις θεωρούνται πλέον « κανόνας», όμως το πρόβλημα έχει επεκταθεί και σε συνοικιακές αγορές ή περιοχές μειωμένης εμπορικότητας, όπου οι επιχειρήσεις αδυνατούν να μετακυλήσουν το αυξημένο κόστος στον καταναλωτή.
Το αποτέλεσμα είναι προφανές: επιχειρήσεις που λειτουργούν επί χρόνια σε ένα σημείο , με επενδύσεις σε εξοπλισμό, ανακαινίσεις και πελατολόγιο, βρίσκονται ξαφνικά αντιμέτωπες με ενοίκια που δεν μπορούν να υποστηρίξουν. Και όταν η μίσθωση λήγει, η διαπραγματευτική ισχύς του μισθωτή είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται και μία σοβαρή αντίφαση της πολιτείας. Από τη μία πλευρά, προωθείται νομοθετικό πλαίσιο για ακίνητα που ανήκουν στο Δημόσιο, με υποχρεωτική διάρκεια μίσθωσης έως και 27 έτη, προκειμένου να διασφαλίζεται η βιωσιμότητα των επενδύσεων και η αξιοποίηση των ακινήτων. Από την άλλη πλευρά , στις ιδιωτικές επαγγελματικές μισθώσεις εξακολουθεί να ισχύει ως ελάχιστη διάρκεια μόλις η τριετία.
Πρόκειται ξεκάθαρα για δύο μέτρα και δύο σταθμά. Πώς μπορεί η ίδια η πολιτεία να αναγνωρίζει ότι μία επένδυση χρειάζεται μακροχρόνια σταθερότητα όταν πρόκειται για δημόσιο ακίνητο, αλλά να μην παρέχει αντίστοιχη ασφάλεια στις χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις που επενδύουν καθημερινά στην πραγματική οικονομία;
Μία επιχείρηση που ανοίγει σήμερα κατάστημα δεν πληρώνει μόνο το ενοίκιο. Επενδύει σε ανακαίνιση, εξοπλισμό , άδειες , διαμόρφωση χώρου, προβολή και δημιουργια πελατειακής βάσης. Πολύ συχνά απαιτούνται δεκάδες χιλιάδες ευρώ πριν καν υπάρξει ο πρώτος τζίρος.
Είναι λοιπόν εύλογο να ζητείται ένα σταθερότερο πλαίσιο που να επιτρέπει στον επαγγελματία να σχεδιάσει
το μέλλον του και να αποσβέσει την επένδυσή του.
«Χρυσή τομή»
Γιατον λόγο αυτό επανέρχεται εύλογα στο δημόσιο διάλογο η ανάγκη επανεξέτασης της διάρκειαςτων επαγγελματικών μισθώσεων. Η επαναφορά ενός πλαισίου εννεαετούς διάρκειας, όπως ίσχυε προ μνημονίων, θα μπορούσε να αποτελέσει μία ισορροπημένη λύση . Όχι ως ακραίο μέτρο υπέρ του μισθωτή ή του ιδιοκτήτη, αλλά ως μία «χρυσή τομή» που θα προσφέρει ασφάλεια και στις δύο πλευρές. Διότι σήμερα παρατηρούνται δύο ακραίες καταστάσεις. Από τη μία, επιχειρείται υπερβολικά μεγάλες διάρκειες για δημόσια ακίνητα. Από την άλλη, εξαιρετικά μικρή προστασία για τις ιδιωτικές επαγγελματικές μισθώσεις. Κάπου ανάμεσα υπάρχει ο χώρος για μία πιο δίκαιη και λειτουργική προσέγγιση.
Αναμφίβολα, το προσωρινό πλαφόν 3% στις αυξήσεις των υφιστάμε νων επαγγελματικών μισθώσεων λειτουργεί ως μία σημαντική ανάσα για πολλές επιχειρήσεις. Χωρίς αυτό, η κατάσταση πιθανότατα θα είχε οδηγήσει σε ακόμη περισσότερα λουκέτα.
Ωστόσο, το μέτρο αφορά κυρίως τις ενεργές μισθώσεις. Στις νέες συμβάσεις, η αγορά λειτουργεί χωρίς ουσιαστικά όρια , με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις οι ζητούμενες τιμές να εκτοξεύονται σε επίπεδα εντελώς δυσανάλογα με την πραγματική εμπορική αξία των περιοχών.
Η στήριξη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας δενμπορεί να περιορίζεται σε διαπιστώσεις . Απαιτείται ένα πιο ισορροπημένο και βιώσιμο πλαίσιο επαγγελματικής στέγης , που θα προστατεύει την επένδυση, θα ενισχύει τη σταθερότητα και θα επιτρέπει στις επιχειρήσεις να σχεδιάζουν με προοπτική το μέλλον τους.