Τα ΔΕΥΤΕΡΙΑΤΙΚΑ
Του Βαγγέλη Γιακουμή.
Αναμφισβήτητα βρισκόμαστε σε κενό αέρος. Η διαπραγμάτευση με τους δανειστές για την αξιολόγηση δεν έχει ακόμη τα αποτελέσματα που θα θέλαμε. Η προσφυγική κρίση απειλεί την Ελλάδα να βγεί εκτός Σένγκεν. Κάτι δηλαδή σαν Grexit.
Οι αγρότες δεν κάνουν πίσω και διευρύνουν τα μέτωπα των μπλόκων προκαλώντας έμφραγμα στην οικονομία και όχι μόνο.
Το ασφαλιστικό βρίσκεται ανάμεσα σε εκείνους που το προτείνουν και στους άλλους που το διώχνουν. Η κυβέρνηση βρίσκεται συνεχώς σε μια επώδυνη αντιπαράθεση με κόμματα και κοινωνία. Δεν έχει σταθερότητα που χρειάζεται για να μπορέσει να αντιμετωπίσει όλα τα προηγούμενα.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών ποιο είναι; Μάλλον πού οδηγεί όλη η σημερινή κατάσταση; Υπάρχει προοπτική, μέλλον, κατεύθυνση που να οδηγεί στη λύση; Δυστυχώς καμία.
Επομένως τι κάνουμε ως πολίτες που βλέπουμε να απομειώνεται η χώρα μας. Τι μπορούμε να κάνουμε όταν δεν υπάρχει ενδιαφέρον από εκείνους που πρέπει να ενδιαφερθούν. Από μόνοι μας , μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις δικές μας ανάγκες για να προχωρήσει η χώρα; .
Βρισκόμαστε σε παράλληλους μονολόγους. Από τη μια, κυβέρνηση και κόμματα βαράνε το δικό τους νταούλι και νοιάζονται μόνο για το δικό τους κοινό, από την άλλη πάλι, εμείς όλοι έχουμε το δικό μας σκοπό. Χορεύουμε με βάσει όχι το τι ανάγκες έχει η χώρα αλλά τι ανάγκες έχουμε εμείς. Πάλι δηλαδή είμαστε εκτός σχεδιασμού και στόχου. Πάλι δεν βάζουμε μπροστά την εθνική μας συνείδηση για την ανόρθωση της χώρας και των τεράστιων δυνατοτήτων που έχει αν όλοι μας το θελήσουμε .
Υπήρξε κανείς που να μας ζήτησε να το κάνουμε ; Όχι βέβαια , αλλά πάλι ούτε από μόνοι μας κινηθήκαμε προς αυτή την κατεύθυνση. Αφήσαμε το χρόνο, την ευκαιρία να φύγουν. Χάσαμε τα αποθέματα προσπάθειας που έπρεπε να είχαν γίνει τα τελευταία χρόνια. Βλέπουμε τις χώρες να βγαίνουν από τα μνημόνια , συζητάμε και τις επιβραβεύουμε , αλλά από τύψεις για το ότι δεν κάναμε και εμείς το ίδιο ουδέποτε αισθανθήκαμε. Μόνο να κατηγορούμε τους άλλους ξέρουμε και τίποτε άλλο.
Γι αυτό και βρισκόμαστε σήμερα εδώ που βρισκόμαστε. Διότι δεν συναισθανόμαστε το βάρος μας που έπρεπε να είχαμε εμείς πρώτοι για να σηκώσουμε τη χώρα ψηλά . Διότι δεν παρακινήσαμε τους διπλανούς μας, όποιοι και αν ήταν αυτοί ώστε να πράξουμε όλοι μαζί το ίδιο.
Θα μου πείτε , και τι έκαναν αυτοί οι πολιτικοί που ερχόντουσαν στα πράγματα. Θα σας απαντήσω, όχι αυτό που ενδεχομένως θα θέλατε να ακούσετε, αλλά θα σας απαντήσω τούτο: σκεφτείτε τι δεν έκαναν αυτοί και τι έπρεπε να κάναμε εμείς και δεν το πράξαμε.