Βασίλης Κέκκης, Πρόεδρος
της Επιτροπής Καλλιτεχνών του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών:
«Η τέχνη είναι η γλώσσα που ενώνει τους ανθρώπους»
Ο Βασίλης Κέκκης, Πρόεδρος της Επιτροπής Καλλιτεχνών του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, μιλά στη στήλη «Συναντήσεις κατ’ ιδίαν» με τον Λάμπρο Ρόδη, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη για τη δημιουργία και τον ρόλο της νεότερης Επιτροπής του Ε.Ε.Α., τις τρεις σημαντικές δημόσιες παρουσίες της που ανέδειξαν την εξωστρέφειά της μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, καθώς και το ευρύτερο όραμα για τη σύνδεση της τέχνης με την επιχειρηματική κοινότητα και την κοινωνία. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη σταθερή και καθοριστική στήριξη του Προέδρου του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, Γιάννη Χατζηθεοδοσίου, ο οποίος έχει αγκαλιάσει την πρωτοβουλία και ενθαρρύνει διαρκώς την ανάπτυξη δράσεων που ενισχύουν τον πολιτιστικό και κοινωνικό ρόλο του Επιμελητηρίου. Παράλληλα, ο κ. Κέκκης αναδεικνύει τη σημασία της δημιουργικής έκφρασης των ερασιτεχνών καλλιτεχνών, τη δυναμική της συλλογικής προσπάθειας και τη στρατηγική επιλογή να τεθούν στο επίκεντρο τα παιδιά, ως φορείς του μέλλοντος και της πολιτιστικής συνέχειας.
Κύριε Κέκκη, γιατί κρίθηκε αναγκαία η δημιουργία της Επιτροπής Καλλιτεχνών στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών;
Η δημιουργία της Επιτροπής Καλλιτεχνών ήταν μια ανάγκη που είχε ωριμάσει εδώ και αρκετό καιρό. Το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς εκπροσώπησης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας στη χώρα και τα τελευταία χρόνια, υπό την προεδρία του Γιάννη Χατζηθεοδοσίου, έχει αναπτύξει μια εξαιρετικά δυναμική παρουσία σε όλους σχεδόν τους τομείς που αφορούν τους επαγγελματίες και τις επιχειρήσεις. Ωστόσο, υπήρχε ένας χώρος που δεν είχε ακόμη βρει τη θέση που του άξιζε μέσα στο Επιμελητήριο: ο χώρος της τέχνης και της πολιτιστικής δημιουργίας.
Στην καθημερινή μας επαφή με τους επαγγελματίες διαπιστώσαμε ότι πίσω από την επαγγελματική τους ιδιότητα κρύβονται άνθρωποι με ιδιαίτερες καλλιτεχνικές ευαισθησίες. Άνθρωποι που ζωγραφίζουν, φωτογραφίζουν, γράφουν ποίηση ή λογοτεχνία, ασχολούνται με τη γλυπτική, τη μουσική ή άλλες μορφές έκφρασης. Πρόκειται για δημιουργούς που δεν είναι επαγγελματίες καλλιτέχνες, αλλά που αφιερώνουν ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής και του χρόνου τους στην τέχνη.
Δυστυχώς, πολλές φορές το έργο αυτών των ανθρώπων παραμένει αθέατο. Βρίσκεται σε ένα συρτάρι, σε μια αποθήκη, σε έναν προσωπικό χώρο, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να επικοινωνήσει με την κοινωνία. Εμείς θελήσαμε να αλλάξουμε ακριβώς αυτό. Να δημιουργήσουμε μια οργανωμένη δομή μέσα στο Επιμελητήριο, η οποία θα δώσει βήμα, ορατότητα και αναγνώριση σε αυτούς τους ανθρώπους.
Από την πρώτη στιγμή πιστέψαμε ότι η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας, έκφρασης και καλλιέργειας του ανθρώπου. Και ειδικά σε μια εποχή που η καθημερινότητα γίνεται ολοένα και πιο απαιτητική, η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στους ανθρώπους, ως χώρος συνάντησης, δημιουργίας και αισιοδοξίας.
Γι’ αυτό και ξεκινήσαμε μια μεγάλη προσπάθεια ενημέρωσης και προσέγγισης των μελών του Επιμελητηρίου, αλλά και των οικογενειών τους. Θέλαμε να ανακαλύψουμε τους ανθρώπους που δημιουργούν αθόρυβα και να τους δώσουμε την ευκαιρία να παρουσιάσουν το έργο τους. Η ανταπόκριση που συναντήσαμε ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Διαπιστώσαμε ότι υπάρχει ένας πραγματικός θησαυρός καλλιτεχνικής δημιουργίας μέσα στην επιχειρηματική κοινότητα.
Σε όλη αυτή την προσπάθεια είχαμε από την πρώτη στιγμή τη στήριξη του Προέδρου του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, Γιάννη Χατζηθεοδοσίου. Αγκαλιάζοντας την ιδέα, μας έδωσε τη δυνατότητα να προχωρήσουμε με αυτοπεποίθηση και να δημιουργήσουμε τη νεότερη Επιτροπή του Επιμελητηρίου. Μια Επιτροπή που δεν περιορίζεται μόνο στην προβολή έργων τέχνης, αλλά φιλοδοξεί να συμβάλει στην καλλιέργεια του πολιτισμού, στην κοινωνική συνοχή και στην ενίσχυση της δημιουργικής έκφρασης.
Για εμάς, η Επιτροπή Καλλιτεχνών δεν είναι απλώς μια ακόμη επιτροπή του Επιμελητηρίου. Είναι ένας ζωντανός χώρος συνάντησης ανθρώπων που πιστεύουν ότι η επιχειρηματικότητα και ο πολιτισμός μπορούν να συνυπάρχουν, να αλληλοσυμπληρώνονται και να προσφέρουν ουσιαστική αξία στην κοινωνία.
Πώς καταφέρατε μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να παρουσιάσετε τόσο σημαντικό έργο;
Πράγματι, και αυτό ήταν αποτέλεσμα συλλογικής και συστηματικής δουλειάς από την πρώτη στιγμή. Δεν κινηθήκαμε αποσπασματικά, αλλά με έναν σαφή σχεδιασμό που είχε στόχο να εντοπίσει, να αναδείξει και να ενώσει ανθρώπους που δραστηριοποιούνται καλλιτεχνικά, χωρίς απαραίτητα να είναι επαγγελματίες καλλιτέχνες.
Εργαστήκαμε εντατικά, μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, και καταφέραμε να συγκεντρώσουμε περισσότερους από δεκαεπτά ερασιτέχνες καλλιτέχνες, μέλη όχι μόνο του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, αλλά και άλλων επιμελητηρίων της χώρας. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι η ανάγκη έκφρασης μέσα από την τέχνη δεν περιορίζεται σε έναν φορέα ή μια επαγγελματική κατηγορία, αλλά είναι κάτι ευρύτερο και βαθιά ανθρώπινο.
Πρόκειται για ανθρώπους που στην καθημερινότητά τους ασκούν διαφορετικά επαγγέλματα — επιχειρηματίες, επαγγελματίες διαφόρων κλάδων, εργαζόμενοι — οι οποίοι όμως παράλληλα διατηρούν μια εσωτερική ανάγκη δημιουργίας. Ζωγραφίζουν, φωτογραφίζουν, γράφουν ή εκφράζονται με άλλες μορφές τέχνης, όχι ως επάγγελμα, αλλά ως προσωπική διέξοδο και ανάγκη ψυχής.
Αυτό που μας εντυπωσίασε ιδιαίτερα ήταν η ποιότητα, η ευαισθησία και η αυθεντικότητα του έργου τους. Δεν πρόκειται για «τυπική ενασχόληση» με την τέχνη, αλλά για βαθιά προσωπική κατάθεση. Και ακριβώς αυτό θέλαμε να αναδείξουμε: ότι η τέχνη υπάρχει παντού γύρω μας, μέσα στους ανθρώπους της καθημερινότητας, και απλώς χρειάζεται τον χώρο και τον τρόπο να βγει στο φως.
Ποιες ήταν οι τρεις σημαντικές δημόσιες παρουσίες της Επιτροπής;
Οι τρεις αυτές παρουσίες αποτέλεσαν ουσιαστικά τα πρώτα, πολύ σημαντικά βήματα της Επιτροπής προς την εξωστρέφεια και την καθιέρωσή της μέσα στο ευρύτερο κοινωνικό και θεσμικό περιβάλλον.
Η πρώτη μας παρουσία ήταν στο Σεράφειο του Δήμου Αθηναίων, όπου πραγματοποιήθηκε μια ιδιαίτερα επιτυχημένη έκθεση. Εκεί είχαμε την ευκαιρία όχι μόνο να παρουσιάσουμε για πρώτη φορά οργανωμένα το έργο των μελών μας, αλλά και να συστηθούμε ουσιαστικά στο κοινό και στο ίδιο το Επιμελητήριο μέσα από μια δράση που ανέδειξε τον χαρακτήρα και τον σκοπό μας. Η ανταπόκριση ήταν πολύ θετική και μας βοήθησε να χτίσουμε εμπιστοσύνη και αξιοπιστία από τα πρώτα μας βήματα.
Η δεύτερη σημαντική στιγμή ήταν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών. Εκεί η συμμετοχή μας είχε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς παρουσιάσαμε έργα που αποτύπωναν την ιστορική εξέλιξη των επαγγελμάτων από το 1925 μέχρι σήμερα. Ήταν μια προσπάθεια να συνδέσουμε την τέχνη με την επαγγελματική ιστορία και την κοινωνική μνήμη, αναδεικνύοντας παράλληλα τη διαδρομή του ελληνικού επιχειρείν μέσα στον χρόνο.
Η τρίτη μας παρουσία, στο Money Show, είχε έναν πιο σύγχρονο και δυναμικό χαρακτήρα. Εκεί η Επιτροπή λειτούργησε στην πράξη ως ομάδα, με ισότιμη συμμετοχή όλων των μελών, χωρίς διακρίσεις και με κοινό στόχο την ανάδειξη της συλλογικής δημιουργίας. Η επιτυχία αυτής της δράσης απέδειξε ότι η Επιτροπή δεν είναι απλώς ένας θεσμικός μηχανισμός, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός συνεργασίας, έκφρασης και κοινής δημιουργικής πορείας.
Στην εκδήλωση του Money Show ξεχώρισε και η ομιλία σας. Πώς θα τη σχολιάζατε;
Προσπαθώ πάντοτε να μιλώ με αλήθεια, γιατί θεωρώ ότι αυτό είναι το πιο ουσιαστικό στοιχείο σε κάθε δημόσια παρέμβαση. Η κοινωνία σήμερα δεν έχει ανάγκη από τυποποιημένο ή καθαρά πολιτικό λόγο, αλλά από έναν λόγο ηθικό, ειλικρινή και ουσιαστικό, που να αγγίζει πραγματικά τον άνθρωπο και όχι απλώς να τον ενημερώνει επιφανειακά. Πιστεύω βαθιά ότι η τέχνη έχει αυτή τη μοναδική δύναμη. Δεν απευθύνεται στη λογική μόνο, αλλά κυρίως στο συναίσθημα και στην ψυχή. Μπορεί να μεταφέρει μηνύματα χωρίς λέξεις, να δημιουργήσει εικόνες χωρίς εξηγήσεις και να ενώσει ανθρώπους που δεν μιλούν την ίδια γλώσσα ή δεν έχουν τις ίδιες εμπειρίες.
Είναι μια παγκόσμια γλώσσα, χωρίς σύνορα και διαχωρισμούς, που επιτρέπει την ουσιαστική επικοινωνία πέρα από κοινωνικές, πολιτισμικές ή επαγγελματικές διαφορές. Και αυτό, ειδικά σήμερα, είναι ίσως πιο αναγκαίο από ποτέ.
Εσείς προσωπικά πότε ξεκινήσατε να ζωγραφίζετε;
Από πολύ μικρή ηλικία, σχεδόν από τότε που άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο γύρω μου μέσα από εικόνες και συναισθήματα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι γύρω στα εννέα μου χρόνια προσπάθησα να ζωγραφίσω τη γιαγιά μου στην Αμαλιάδα. Δεν ήταν απλώς μια παιδική προσπάθεια· ήταν μια στιγμή έντονης συγκίνησης για μένα, γιατί ένιωσα για πρώτη φορά την ανάγκη να αποτυπώσω στο χαρτί ένα πρόσωπο που αγαπούσα βαθιά.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η ζωγραφική δεν ήταν κάτι περιστασιακό. Άρχισε να γίνεται σταδιακά μέρος της ζωής μου, ένας προσωπικός τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας με τον εσωτερικό μου κόσμο. Με τα χρόνια εξελίχθηκε από παιδική ανάγκη σε σταθερή δημιουργική διέξοδο, που με συνοδεύει μέχρι σήμερα και επηρεάζει τον τρόπο που βλέπω τους ανθρώπους και τη ζωή γενικότερα.
Τα έργα σας έχουν κυρίως ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα;
Ναι, αυτό είναι απολύτως συνειδητή επιλογή και βαθιά εσωτερική ανάγκη. Ο άνθρωπος βρίσκεται πάντα στο κέντρο της σκέψης και της δημιουργίας μου. Με ενδιαφέρουν όχι μόνο η εξωτερική του εικόνα, αλλά κυρίως ο εσωτερικός του κόσμος — τα συναισθήματα, οι ανάγκες, οι αγωνίες, οι μικρές ή μεγάλες στιγμές της ζωής του. Μέσα από τη ζωγραφική προσπαθώ να αποτυπώσω αυτή την ανθρώπινη διάσταση με έναν τρόπο που να μην είναι απλώς περιγραφικός, αλλά ουσιαστικά βιωματικός. Θέλω ο θεατής να μην βλέπει απλώς έναν πίνακα, αλλά να αισθάνεται ότι μπορεί να «μπει μέσα» του, να σταθεί απέναντί του σαν να συνομιλεί με ένα άλλο πρόσωπο. Αν ένας πίνακας καταφέρει να προκαλέσει σκέψη, συναίσθημα ή ταύτιση, τότε για μένα έχει ήδη εκπληρώσει τον σκοπό του. Γιατί η τέχνη, τελικά, δεν είναι κάτι στατικό· είναι μια ζωντανή σχέση ανάμεσα στον δημιουργό, το έργο και τον άνθρωπο που το παρατηρεί.
Η πολυετής σας πορεία στον ασφαλιστικό χώρο επηρέασε τη θεματολογία σας;
Αναμφίβολα, και θα έλεγα ότι αυτός ο επαγγελματικός δρόμος δεν επηρέασε απλώς τη θεματολογία μου, αλλά συνολικά τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον άνθρωπο. Η επαγγελματική μου διαδρομή στον ασφαλιστικό χώρο είχε πάντα ως κεντρικό άξονα τον άνθρωπο, τις ανάγκες του, τις αγωνίες του και την προσπάθειά του για ασφάλεια και σταθερότητα στη ζωή του.
Από τα δύσκολα παιδικά χρόνια στο Περιστέρι, όπου έμαθα από νωρίς τι σημαίνει προσπάθεια και επιβίωση, μέχρι τη μετέπειτα πορεία και τη διοικητική ευθύνη στη MetroLife, υπήρχε πάντα μια σταθερή επαφή με την πραγματική ανθρώπινη κατάσταση. Αυτή η καθημερινή επαφή με ανθρώπους διαφορετικών ιστοριών, δυσκολιών και προσδοκιών διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό και τον τρόπο που βλέπω και προσεγγίζω την τέχνη.
Στη ζωγραφική μου δεν μπορώ να αποκοπώ από αυτή την εμπειρία. Αντίθετα, λειτουργεί σαν ένα υπόβαθρο που με οδηγεί να αποτυπώνω όχι απλώς μορφές ή σκηνές, αλλά συναισθηματικές καταστάσεις και ανθρώπινες ιστορίες. Η τέχνη, για μένα, είναι ουσιαστικά η συνέχεια αυτής της διαδρομής με άλλα μέσα.
Ποιο είναι το όραμα της Επιτροπής για το επόμενο διάστημα;
Το μεγάλο μας στοίχημα, και ταυτόχρονα η πιο ουσιαστική μας προτεραιότητα, είναι τα παιδιά. Πιστεύουμε ότι η τέχνη δεν πρέπει να περιορίζεται σε εκθέσεις ή σε οργανωμένους χώρους προβολής, αλλά να φτάνει στην κοινωνία και κυρίως στις νεότερες γενιές, που έχουν ανάγκη από δημιουργικές διεξόδους και τρόπους έκφρασης.
Για τον λόγο αυτό θέλουμε να αναπτύξουμε συνεργασίες με δήμους, σχολεία, ιδρύματα, ορφανοτροφεία, νοσοκομεία και ευρύτερες κοινωνικές δομές. Στόχος μας είναι να φέρουμε την τέχνη πιο κοντά στα παιδιά, όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη, μέσα από δράσεις συμμετοχικού χαρακτήρα που θα τους επιτρέπουν να δημιουργούν, να εκφράζονται και να επικοινωνούν τα συναισθήματά τους.
Στις μελλοντικές μας εκθέσεις επιθυμούμε να μην παρουσιάζονται μόνο έργα ενηλίκων, αλλά να βρίσκουν χώρο και τα έργα των παιδιών. Θέλουμε να δώσουμε φωνή στη δική τους ματιά, που είναι συχνά αυθεντική, ειλικρινής και ανεπηρέαστη, και να τους προσφέρουμε την εμπειρία ότι η δημιουργία τους έχει αξία και μπορεί να σταθεί δημόσια.
Σε τελική ανάλυση, επενδύοντας στα παιδιά επενδύουμε στο μέλλον της κοινωνίας και του πολιτισμού μας.
Ποιος είναι ο ρόλος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών σε αυτή την προσπάθεια;
Ο ρόλος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών είναι καθοριστικός και απολύτως υποστηρικτικός σε όλη αυτή την προσπάθεια. Χωρίς τη θεσμική του στήριξη, πολλές από τις δράσεις μας δεν θα μπορούσαν να υλοποιηθούν με την ίδια ταχύτητα, ποιότητα και απήχηση.
Το Επιμελητήριο μάς στηρίζει ουσιαστικά σε κάθε στάδιο — από τον σχεδιασμό μέχρι την υλοποίηση των εκδηλώσεων και των εκθέσεών μας. Αυτή η στήριξη δεν είναι τυπική, αλλά έμπρακτη και συνεχής, κάτι που μας δίνει τη δυνατότητα να εργαζόμαστε με μεγαλύτερη ασφάλεια και δημιουργική ελευθερία.
Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο ρόλος του Προέδρου, Γιάννη Χατζηθεοδοσίου, ο οποίος παρακολουθεί στενά όλες τις δράσεις της Επιτροπής, δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον για την πορεία της και μας ενθαρρύνει να προχωρούμε ακόμη πιο δυναμικά και με μεγαλύτερη εξωστρέφεια. Η στάση του αυτή αποτελεί για εμάς μια σταθερή πηγή εμπιστοσύνης και κινητοποίησης.
Χάρη σε αυτή τη συνολική στήριξη μπορούμε να διευρύνουμε συνεχώς το αποτύπωμά μας στην κοινωνία, να αναπτύσσουμε νέες πρωτοβουλίες και να ενισχύουμε τον ρόλο της τέχνης μέσα στον ευρύτερο θεσμικό και κοινωνικό ιστό.
Ένα τελευταίο μήνυμα;
Η τέχνη είναι η παγκόσμια γλώσσα της επικοινωνίας και ίσως η πιο αυθεντική μορφή έκφρασης του ανθρώπου. Ό,τι δεν μπορούμε να εκφράσουμε με λόγια, μπορούμε να το αποδώσουμε μέσα από εικόνες, χρώματα, μουσική ή ποίηση, βρίσκοντας έτσι έναν διαφορετικό αλλά βαθιά ουσιαστικό τρόπο επικοινωνίας.
Πιστεύω ότι η τέχνη έχει τη δύναμη να ενώνει ανθρώπους πέρα από διαφορές, να δημιουργεί γέφυρες κατανόησης και να καλλιεργεί την αλληλεγγύη και την ευαισθησία μέσα στην κοινωνία. Γι’ αυτό και θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό να ενισχύουμε κάθε προσπάθεια που δίνει χώρο στη δημιουργία, ειδικά όταν αυτή απευθύνεται στα παιδιά.
Αν ο καθένας μας συμβάλει, έστω και με έναν μικρό «κόκκο άμμου», σε αυτή την κοινή προσπάθεια για τα παιδιά και την κοινωνία, τότε μπορούμε πραγματικά να έχουμε αφήσει ένα θετικό και ουσιαστικό αποτύπωμα.