Άρθρο του προέδρου του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, Γιάννη Χατζηθεοδοσίου, στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" της 3ης Ιουνίου 2017.
Επιχειρηματίες, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, όλοι οι Έλληνες πολίτες, στενάζουμε όλα αυτά τα χρόνια υπό το βάρος της κρίσης, ελπίζοντας σε μία βελτίωση της κατάστασης. Δηλαδή να ξανακερδίσουμε έστω και ένα μέρος της ποιότητας ζωής που χάσαμε στην εποχή των μνημονίων. Δυστυχώς όμως, με τα έως τώρα δεδομένα, φαίνεται ότι οι ελπίδες μας αποδεικνύονται φρούδες και πρέπει να οπλιστούμε με περισσότερη υπομονή και καρτερία. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που συμβαίνει με το χρέος. Μπορεί η κυβέρνηση να συναίνεσαι στη λήψη νέων σκληρών μέτρων, όμως βρισκόμαστε ακόμα μία φορά στο χείλος του γκρεμού, καθώς δεν ιδρώνει το αυτί των δανειστών για μείωση του χρέους. Με ότι κι αν σημαίνει αυτό για τις ζωές και το μέλλον μας. Δηλαδή αντί για την ανάπτυξη, συνεχίζει να τίθεται θέμα επιβίωσης. Είναι όμως άραγε μόνο οικονομικό το θέμα;
Εκτιμώ ότι το πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό και μετά οικονομικό. Δανειστές και εταίροι, που παρά τα λόγια συμπόνοιας και παρηγοριάς για τον ελληνικό λαό ενδιαφέρονται μόνο για τα συμφέροντα τους, έχουν βρει την ευκαιρία να εκβιάζουν. Γνωρίζουν καλά ότι η πολιτική σκηνή στην Ελλάδα είναι κατακερματισμένη και μπορούν να παίζουν με άνεση το παιχνίδι τους. Δυστυχώς η εμφάνιση της κρίσης δεν συνένωσε τις πολιτικές δυνάμεις. Δεν επικράτησε η άποψη «ισχύς εν τη ενώσει».
Με πίκρα διαπιστώνω ότι τα πολιτικά κόμματα δεν έκαναν την υπέρβαση που απαιτούσε η περίσταση. Όλες οι κυβερνήσεις κινήθηκαν με τις παλαιοκομματικές τακτικές του παρελθόντος. Να μοιράσουμε υποσχέσεις, όμορφα λόγια, να προστατεύσουμε όσο είναι δυνατόν την εκλογική μας πελατεία, να παίξουμε λίγο καθυστερήσεις και κάποια στιγμή, μοιραία, θα έρθει και η ανάπτυξη. Συνέπεια όλων αυτών των πολιτικών πρακτικών; Ο κόσμος όλο και περισσότερο να γυρίζει την πλάτη σε κόμματα και ιδεολογίες. Την ίδια ώρα ο λαϊκισμός δίνει δύναμη σε ακραίες φωνές που αποτελούν κίνδυνο για τη Δημοκρατία μας. Κάτι ανάλογο γίνεται και στο εξωτερικό, με τον ευρωσκεπτικισμό να κερδίζει έδαφος, όπως και η έξαρση εθνικιστικών τάσεων.
Ειδικά για την περίπτωση της Ελλάδας, τα κόμματα εξουσίας έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης γι αυτή την απαξίωση. Στην προσπάθεια τους να αναλάβουν αλλά και να παραμείνουν στο τιμόνι της χώρας, μοίραζαν υποσχέσεις που αποδείχθηκαν ανερφάρμοστες. Χρησιμοποιούσαν άλλη ρητορική εντός και εκτός συνόρων. Επένδυσαν στην ψηφοθηρία και όχι στην ειλικρινή μεταξύ τους συνεργασία και σίγουρα απέφυγαν να χρησιμοποιήσουν τη γλώσσα της αλήθειας απευθυνόμενα στον πολίτη.
Ποια θα ήταν άραγε τα αποτελέσματα αν από την πρώτη στιγμή, η όποια κυβέρνηση, εξηγούσε επακριβώς στον κόσμο τα βήματα που πρέπει να γίνουν; Συμφωνούμε όλοι ότι πολλές μεταρρυθμίσεις ήταν επιβεβλημένο να γίνουν. Όχι από τους δανειστές, αλλά προκειμένου να διορθώσουμε μόνοι μας τα του οίκου μας και να ξαναμπούμε σε τροχιά ανάπτυξης. Δεν θα ήταν καλύτερα αν ήταν ο πολίτης ενήμερος από την πρώτη στιγμή για το μέγεθος της υπομονής και της προσαρμοστικότητας που θα έπρεπε να επιδείξει; Είμαι σίγουρος ότι θα το καταλάβαινε αλλά θα εκτιμούσε και την ειλικρίνεια. Δυστυχώς υποτιμήθηκε ο έλληνας και αυτή είναι μία πικρή διαπίστωση. Επειδή όμως δεν αρκεί να μένουμε στα προφανή, οφείλουμε να δούμε πως μπορεί να αντιστραφεί η κατάσταση, έστω και αυτή την ώρα. Οι προτάσεις μου είναι απλές και ξεκάθαρες:
-Να επικρατήσει επιτέλους η κοινή λογική και όλες οι πολιτικές δυνάμεις να συνεργαστούν σχηματίζοντας ένα αρραγές μέτωπο για την αντιμετώπιση της κρίσης.
-Κυβέρνηση, κόμματα αλλά και φορείς να εκπονήσουν ένα ρεαλιστικό σχέδιο άρσης του αδιεξόδου. Όχι απλώς επί χάρτου, αλλά άμεσα εφαρμόσιμο, με αιχμή του δόρατος τα όπλα που έχει η ελληνική οικονομία. Να επενδύσουμε σε τουρισμό, πρωτογενή παραγωγή, ανάπτυξη της εξωστρέφειας, εστίαση στην πρόοδο της επιχειρηματικότητας, συνεργατικά δίκτυα, έμφαση στην καινοτομία, αξιοποίηση του επιστημονικού προσωπικού της χώρας, ώστε να σταματήσει και το «κύμα» μετανάστευσης.
-Ουσιαστική προσπάθεια για προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων, με ανάλογες νομοθετικές πρωτοβουλίες και κυρίως υιοθέτηση κινήτρων.
-Άμεσες διορθωτικές κινήσεις αποτυχημένων πολιτικών, όπως σε φορολογικό και ασφαλιστικό πεδίο. Διεύρυνση της φορολογικής βάσης και πάταξη της φοροδιαφυγής.
-Σειρά ευνοϊκών ρυθμίσεων για την αντιμετώπιση του προβλήματος των ληξιπρόθεσμων οφειλών. Μπορεί ήδη να έχουν ψηφιστεί σχετικοί νόμοι, αλλά ακόμα δεν έχει ξεκινήσει ουσιαστικά η εφαρμογή τους. Ανάλογη κίνηση και για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.
-Στοχευμένες κοινωνικές πολιτικές για την ανακούφιση των ευπαθών ομάδων. Όσο συνεχίζεται η περιθωροποίηση μεγάλου ποσοστού του ελληνικού πληθυσμού, τόσο παραμονεύει ο κίνδυνος των κοινωνικών αναταραχών και της διάσπασης της κοινωνικής συνοχής.