Γ.Χατζηθεοδοσίου σε «Ειδήσεις»: «Αναζητούνται ενότητα και συνεργασία»

Το πρόσφατο Eurogroup ανέδειξε δυστυχώς τις παθογένειες αλλά και τα αδιέξοδα που ταλαιπωρούν τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Από τη μία έχουμε την αφόρητη πίεση εταίρων και δανειστών να πάρουμε νέα μέτρα – στην πλειονότητά τους άδικα και υφεσιακά. Διαφορετικά θα υποστούμε συνέπειες που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Ωμός εκβιασμός δηλαδή. Από την άλλη βλέπουμε την κυβέρνηση να πανηγυρίζει, επιχειρώντας σε πολλές περιπτώσεις να κάνει το «άσπρο-μαύρο», ως μία προσπάθεια να πείσει ότι όλα γίνονται για το καλό μας. Την ίδια ώρα τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξαπολύουν επίθεση κατά των κυβερνητικών χειρισμών, έχοντας όμως το καθένα τη δική του ατζέντα. Και ανάμεσα σε όλα αυτά, βρίσκονται εγκλωβισμένοι οι πολίτες, οι επαγγελματίες, οι επιχειρηματίες, που δίνουν όλα αυτά τα χρόνια έναν αγώνα επιβίωσης, να παρακολουθούν ανήμποροι τη μάχη που δίνεται για την «καρέκλα». 

Πολλοί αναρωτιούνται μήπως είναι λύση οι εκλογές, κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι θα βρεθεί ξαφνικά μία λύση που θα μας οδηγήσει στην ανάπτυξη. Ελάχιστοι όμως θεωρώ ότι βλέπουν την ουσία του προβλήματος. Το μεγάλο θέμα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, είναι το γεγονός ότι έχουμε διαιρεθεί. Σε καμία χρονική στιγμή αυτής της παρατεταμένης κρίσης δεν τολμήσαμε να λειτουργήσουμε ως ενιαίο σύνολο. Και αυτήν ακριβώς την αδυναμία μας εκμεταλεύονται πιστωτές και εταίροι.

Το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών έχει τονίσει από την πρώτη στιγμή την ανάγκη συνένωσης όλων των δυνάμεων της χώρας, με στόχο την εξεύρεση μίας ρεαλιστικής λύσης και μίας πορείας προς ένα διαφορετικό αναπτυξιακό μοντέλο. Δυστυχώς δεν έχουμε εισακουστεί. Κρούουμε ακόμα μία φορά τον κώδωνα του κινδύνου.

Απαιτείται εδώ και τώρα Εθνική Συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων και Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης για να βγούμε συντεταγμένα από την οικονομική και πολιτική κρίση. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Μέχρι τώρα επιχειρούσαμε με ημίμετρα και εισπρακτικά μέτρα να βελτιώσουμε τους δείκτες της οικονομίας μας. Ουσιαστικά προχωρήσαμε σε μία φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, ικανοποιώντας έτσι τις απαιτήσεις Βρυξελλών, Βερολίνου και Ουάσινγκτον. Είναι γνωστό ότι πολλοί «φίλοι» μας εκτός συνόρων, δεν μας θεωρούν τίποτα παραπάνω από μία ακόμα βαλκανική χώρα. Άρα γιατί να μην έχουμε αντίστοιχους μισθούς και συντάξεις με μία Βουλγαρία; Εμείς πως αντιδράσαμε; Με πόλωση, διεύρυνση των πολιτικών διαφορών, διαίρεση σε «μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς», δίνοντας παράλληλα λόγο σε ακραίες «φωνές» που δηλητηριάζουν την κοινωνία και που μπορεί να αποτελέσουν ευθεία απειλή για τη Δημοκρατία.

Κάθισαν άραγε ποτέ οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές  δυνάμεις στο τραπέζι της ευθύνης και να συζητήσουν, με αντιπαραθέσεις και διάλογο, αυτό που πρέπει να εφαρμόσουν, προς όφελος της χώρας και των πολιτών της; Δυστυχώς όχι. Και τα αδιέξοδα συνεχίζονται.

Όλο αυτό το διάστημα, στην απόγνωση τους οι επαγγελματίες, οι έμποροι, οι επιχειρηματίες, αρκέστηκαν σε ορισμένες κινήσεις που είχαν ως στόχο την επιβίωση και μόνο. Είδαμε λοιπόν να κλείνουν επιχειρήσεις που απασχολούσαν δεκάδες εργαζόμενους και να ανοίγουν για παράδειγμα καφετέριες ή κομμωτήρια, δηλαδή μικρές επιχειρήσεις που στηρίζονται σε ελάχιστους ανθρώπους, απλώς και μόνο για να υπάρχει ένα μικρό εισόδημα. 

Τώρα λοιπόν, που βλέπουμε ξεκάθαρα μπροστά μας ότι οι τρόποι δράσης δεν ήταν οι ενδεδειγμένοι, είναι υποχρέωση μας να διαφοροποιηθούμε. Ειδικά σήμερα που βλέπουμε να αυξάνονται τα ανησυχητικά μηνύματα από το εξωτερικό, όπως η ενίσχυση των ακραίων «φωνών» στην Ευρώπη, η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, οι συνεχείς προκλήσεις από γειτονικές χώρες.  

Δεν πρέπει να έχουμε καμία αμφιβολία ότι όλοι αυτοί οι παράγοντες θα διαδραματίσουν κομβικό ρόλο στη διαμόρφωση άλλων ισορροπιών και κλίματος σε παγκόσμιο επίπεδο. Άρα είναι περισσότερο αναγκαίες από ποτέ η διασφάλιση της εσωτερικής κοινωνικής συνοχής και η συνεργασία όλων μας για την αντιμετώπιση νέων προκλήσεων που ανοίγονται μπροστά μας και που θα επηρεάσουν σίγουρα και την οικονομία μας.