ρθρο του Αντιπροέδρου του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών Νίκου Γρέντζελου στην ιστοσελίδα liberal.gr
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μαθαίνουμε ότι μέσα από τον νέο Κανονισμό για Συσκευασίες και Απόβλητα Συσκευασίας (PPWR), προωθεί μια φιλόδοξη πολιτική για τη μείωση των απορριμμάτων και την προστασία του περιβάλλοντος. Η στόχευση είναι σαφής: λιγότερα απορρίμματα, περισσότερη ανακύκλωση, στροφή σε επαναχρησιμοποιούμενες λύσεις.
Όμως, πίσω από τον σωστό αυτό στόχο, αναδεικνύεται μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί: το αυξανόμενο κόστος για τις μικρές επιχειρήσεις και ιδιαίτερα για την εστίαση.
Η καθημερινότητα ενός επαγγελματία στο συγκεκριμένο κλάδο δεν είναι θεωρία. Είναι πράξη. Και σήμερα, η πράξη αυτή περιλαμβάνει:
- Ακριβότερες συσκευασίες delivery
- Υποχρεώσεις για ανακυκλώσιμα ή εναλλακτικά υλικά
- Πιθανές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας (επαναχρησιμοποιούμενα δοχεία, επιστροφές κ.λπ.)
Η Ευρωπαϊκή πολιτική δεν επιβάλλει συγκεκριμένο τύπο συσκευασίας. Θέτει όμως προδιαγραφές.
Και αυτές οι προδιαγραφές μεταφράζονται σε ένα απλό αποτέλεσμα που απασχολεί όλες τις επιχειρήσεις της εστίασης. Ποιο είναι αυτό το αποτέλεσμα; Μα φυσικά η αύξηση του κόστους λειτουργίας.
Σε συνδυασμό με την Οδηγία για τα Πλαστικά Μίας Χρήσης (SUPDirective), οι επιχειρήσεις καλούνται να εγκαταλείψουν φθηνές λύσεις και να στραφούν σε πιο «πράσινες» επιλογές. Οι οποίες όμως είναι και σαφώς ακριβότερες.
Και εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: Ποιος τελικά πληρώνει το κόστος της πράσινης μετάβασης;
Οι μεγάλες αλυσίδες έχουν σίγουρα τη δυνατότητα να απορροφήσουν μέρος αυτής της επιβάρυνσης.
Όμως οι μικρές επιχειρήσεις, όπως οι οικογενειακές επιχειρήσεις της γειτονιάς, δεν έχουν την ίδια αντοχή. Το ίδιο πρόβλημα έχουν και οι μικρές επιχειρήσεις και στην περιφέρεια που προωθούν τοπικά προϊόντα.
Και απειλούνται με διάφορους κινδύνους, μεταξύ των οποίων είναι η συρρίκνωση περιθωρίων κέρδους, η μετακύλιση του κόστους στον καταναλωτή με πιθανή συνέπεια την απώλεια πελατών άρα και της ανταγωνιστικότητας τους.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι αναγκαία. Όμως η μετάβαση αυτή πρέπει να είναι και δίκαιη και σταδιακή αλλά και ρεαλιστική. Και κυρίως να λαμβάνει υπόψη τη δομή της ελληνικής οικονομίας, που βασίζεται στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Η εστίαση δεν είναι απλώς ένας κλάδος. Είναι κομμάτι της κοινωνίας, της απασχόλησης και της τοπικής οικονομίας. Και δεν μπορεί να μετατρέπεται σε «εύκολο στόχο» κάθε νέας υποχρέωσης χωρίς αντίστοιχη στήριξη.
Η πράσινη μετάβαση λοιπόν δεν μπορεί να προχωρήσει εις βάρος της βιωσιμότητας των μικρών επιχειρήσεων.
Αν θέλουμε πραγματικά ένα βιώσιμο μέλλον, τότε πρέπει να διασφαλίσουμε ότι μαζί με το περιβάλλον θα παραμείνει βιώσιμη και η επιχειρηματικότητα.
Μέσα στο επόμενο εξάμηνο θα μπουν τα πλαίσια από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τον κανονισμό για Συσκευασίες και Απόβλητα Συσκευασίας.
Ξεκινάνε από τις μικροσυσκευασίες (ατομικές μερίδες) που αφορούν τα Ξενοδοχεία. Η ΠΟΞ, ο ΣΕΤΕ, και άλλοι, θεσμικοί παράγοντες των Ξενοδόχων, θα πρέπει να εμπλακούν στον σχετικό διάλογο.
Αυτές οι προδιαγραφές θα ορίσουν λίγο πολύ και τις προδιαγραφές της εστίασης και του delivery. Αρμόδιος φορέας για το θέμα αυτό, είναι ο ΕΦΕΤ, που εποπτεύεται από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης.
Θα πρέπει να συντονιστεί ένας διάλογος και συνεργασία μεταξύ των κοινωνικών εταίρων (Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, Επιμελητήρια, ΠΟΞ, ΣΕΤΕ κ.λπ.) για την Ελληνική πρόταση για το PPWR. Ο νέος Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Μαργαρίτης Σχοινάς, πολύπειρος περί των Ευρωπαϊκών θεμάτων θα πρέπει να στηρίξει και να συντονίσει τους κοινωνικούς του εταίρους, για μια σύγχρονη πρόταση, που δεν θα επιβαρύνει ούτε το περιβάλλον, αλλά ούτε και οικονομικά τους ζωτικούς για την Ελληνική οικονομία κλάδους της Εστίασης και Τουρισμού.
Καλό θα ήταν, να επιδιωχθεί συνεργασία και με άλλα κράτη μέλη επί του θέματος.