Την αναβίωση του εθίμου του «Κλήδονα» πραγματοποίησαν οι νέοι της Καισαριανής το βράδυ της 25^ης Ιουνίου σε ανάμνηση των αρχαίων εορτών του Θερινού Ηλιοστασίου. Δεκάδες νέοι συγκεντρώθηκαν σε πλάτωμα, σαν πλατεία, στο πλάι του Σκοπευτηρίου, άναψαν μεγάλη φωτιά στο κέντρο και κάτω από τους ήχους της πίπιζας (γκάιντας) και του ντεφιού, άρχισαν να χορεύουν και να τραγουδούν αφού πρώτα κατά παρέες πήδηξαν πάνω από τη φωτιά!

 

Πρόκειται για ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Ο «Κλήδονας» είναι μια λαϊκή μαντική διαδικασία, από τις πιο τελετουργικές όλων των παραδόσεων του τόπου μας, σύμφωνα με τον οποίο αποκαλύπτεται στις άγαμες κοπέλες η ταυτότητα του μελλοντικού τους συζύγου.

 

Σύμφωνα με την παράδοση, όπως προσαρμόστηκε στους χριστιανικούς χρόνους, στις 24 Ιουνίου, το βράδυ του Αϊ-Γιαννιού, άναβαν φωτιές στις γειτονιές του χωριού. Μάζευαν τα στεφάνια του Μάη που είχαν κρεμασμένα στις πόρτες των σπιτιών και τα έριχναν στη φωτιά να καούν. Οι άντρες πηδούσαν πάνω από τη φωτιά. Οι γυναίκες χόρευαν γύρω από την φωτιά. Οι ελεύθερες έπαιρναν λίγη στάχτη από τη φωτιά και έκρυβαν τα δαχτυλίδια τους. Όποια έβρισκε πρώτη το δαχτυλίδι της πίστευαν ότι θα αρραβωνιαστεί εκείνο το χρόνο. Επίσης πήγαιναν σε μία βρύση έναν τενεκέ που τον στόλιζαν με κλαδιά από κορομηλιά και τον γέμιζαν με νερό και με λουλούδια. Μετά έβαζαν μέσα τα δαχτυλίδια και τα βραχιόλια τους. Όταν μετά από λίγο τα έβγαζαν η κάθε μία έπαιρνε το δικό της και αν έπαιρνε κίτρινο χρώμα θα αρραβωνιαζόταν, ενώ αν μαύριζε η χρονιά γι αυτήν θα ήταν δύσκολη.

 

 

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΛΕΞΗΣ «ΚΛΗΔΟΝΑΣ»

Η λέξη «ο κλήδονας» παράγεται από την αρχαία λέξη «η κληδών», η οποία αναφέρεται στον Παυσανία (Βοιωτικά), Όμηρο κ.α. Κληδών ονομαζόταν ο προγνωστικός ήχος, το μαντικό σημάδι και κατ’ επέκταση το άκουσμα του οιωνισμού ή προφητείας, ο συνδυασμός τυχαίων και ασυνάρτητων λέξεων ή πράξεων κατά τη διάρκεια μαντικής τελετής στον οποίο αποδιδόταν προφητική σημασία.

 

 

ΣΒ